مىسازد و آن دو را با يكديگر ذكر مىكند ، مثلًا خداوند مىفرمايد : ( فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنبِكَ . . . ) « 1 » « پس بدان كه هيچ خدايى جز اللَّه نيست و از گناه خود آمرزش خواه . . . » ، پيوند آمرزش گناه از درگاه خداوند يكتا پيوندى واقعى است كه حقيقت ربّانى از يك سو و عبوديت از سوى ديگر آن را ضرورى مىسازد ، زيرا اعتقاد به يكتايى خدا اعتقاد به عبوديت فرد را ضرورى مىسازد و روشن است كه بنده بايد در برابر خدا خاشع باشد . دقيقاً همين پيوند در اين سخن خداوند نيز موجود است : ( وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَ نَّهُ لَا إِلهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ ) « 2 » « ما پيش از تو هيچ پيامبرى نفرستاديم جز آن كه به او وحى كرديم كه جز من خدايى نيست پس مرا بپرستيد . » زيرا پيوند عبادت خدا به وسيله توحيد امرى واقعى است از اين جهت كه بنده مسؤول است تا عبادت خداى يكتا را به جا آورد . و نيز مانند پيوند اين دو آيه با يكديگر : ( وَمِنَ النَّاسِ مَن يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللَّهَ عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ * وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الْفَسَادَ ) « 3 » « در اين دنيا كسى است از مردم كه خدا را به درستى اعتقاد خويش

--> ( 1 ) - سورهء محمّد صلى الله عليه و آله ، آيهء 19 . ( 2 ) - سورهء انبياء ، آيهء 25 . ( 3 ) - سورهء بقره ، آيات 204 - 205 .